Soms houden mensen echt overduidelijk nutteloos standvastig hun standpunten bij het verkeerde eind. Dan heb je een soort “minister van informatie praktijk”. Je blijft nee roepen terwijl op de achtergrond de bommen vallen. Ik wil dat bij deze voor een aantal onderwerpen rectificeren. Sommige zijn met bewijs, en anderen weer zonder, maar neem van mij aan, ik als waarheidsnajager het bij het rechte eind heb. wie weet wordt dit wel een serie in mijn blog. uiteindelijk draait het om deze zaken. Iedereen wat immers dat….

Ik houd van games. Niet van alle games, maar van best wel een flink aantal kan ik warm voor lopen. Dat gevoel wat ik vroeger had om echt graag een game te willen spelen als ik thuiskwam van school. Inmiddels ben ik volwassen (al zeggen sommigen hier van niet) En krijg ik die gevoelens niet meer zo erg. Tegen de avond speel ik  graag nog mee maar daar blijft het bij. Die gevoelens gaan gepaard met de zoektocht naar nieuwe games. En waar ga je dan kijken? Nou, liever niet op gamer.nl!

En weer na 4 dagen geteerd te hebben op deel 1 en 2 zaten jullie allemaal uiteraard vol smart te wachten op deel 3. Ik vergeet jullie heus niet hoor! We zijn toch immers familie? Een familie met alleen maar mannen. Alleen maar volwassen, van spelletjes-houdende mannen. Die graag tot diep in de nacht lang, en veel spelletjes spelen. Soms samen, maar soms ook met een hele groep. Lekker harde spelletjes spelen waar het er hard aan toe gaat. Spelletjes waarbij lekker hard gespeeld wordt.... mmmm.

Nee anders dan, vandaag op school. Je komt aan en verwacht een beetje medeleven van je klasgenoten, omdat je nu eenmaal niet voor je plezier naar school gaat. Maar in plaats daarvan hoor je " Ik vind het niet leuk als je dingen tegen me zegt". Sorry wijffie, zei je iets tegen me? ik krabde even aan mijn ballen"

Sinds mijn persoonlijke heugenis heb ik altijd iets met of van amerikanen gehad. Vroeger had ik zo'n setje met plastic soldaatjes. Deze soldaatjes waren in een bepaalde vorm gegoten en je had er zo'n 10 verschillende vormpjes in. Ik had ze zelf in groen, grijs en bruin. Zonder dat het mij bewust was waarom, kende ik nationaliteiten op 7 jarige leeftijd toe aan de soldaatjes. Grijs waren de Duitsers, van wie ik nog niet wist of ze nou goed of slecht waren, De bruine waren de Russen (die gewoon altijd de slechterikken waren), en groen was veruit mijn grootste legertje, compleet met plastic tankjes aan toe. Dit waren de goeierikken, de helden, in bange dagen, onze hoop, de Amerikanen.

Nee echt niet hoor! Ze kan lekker de pot op met die mening van d'r. Moest ik eens doen overigens, de hele dag m'n mening geven. Zijn we dan lekker klaar mee. "Maareuh Nick, dat doe je al...". Nee. Dat doe ik niet. Ik ben gewoon iets directer dan de gemiddelde medemens. Ik studeer al een tijdje communicatie, maar god, zouden meer mensen dat mogen doen.. Al was het maar een cursus...

Een eigen huis, een plek onder de zon, en altijd weer die nicht met dat liedje die het nog niet loslaten kon. Respek voor mijn flow, weetjewel. Na een aantal jaren van planning en zweten is de verhuizing toch doorgegaan. Check hieronder de foto's!